عقل سرخ

باز هم 88

وقایع روز یکشنبه مجلس شورای اسلامی حقیقتا تاسف بار بود.  اگرچه بی انصافی محض است که سهم هر دو طرف این نزاع  یکسان دیده شود، اما تعیین سهم طرفین در واقع چیزی از فاجعه بار بودن اصل موضوع کم نمی کند.

بدترین نتیجه آنچه در روز یکشنبه اتفاق افتاد اساسا مربوط به صحنه سیاست داخلی کشور نیست. از جنبه داخلی ماجرا این است که رییس یک قوه اراده کرده بود که وزیر خود را قربانی کند تا صحن مجلس بدل به صحنه محاکمه رییس قوه دیگر شود و آن دیگری هم در این شرایط چاره ای جز دفاع نداشت. مردمی که مذاکرات روز یکشنبه مجلس را شنیدند احتمالا قبل از هر چیز احساس نومیدی کرده اند. احساس بعدی هم لاجرم این بوده است که در میانه این همه مشکلات مهیب که مردم را زیر فشاری خرد کننده قرار داده چرا کسانی این همه اصرار دارند که صحنه سیاسی و رسانه ای کشور حتی یک روز خالی از دعوا و مجادله نباشد؟ و اگر انرژی و توان و نیرویی هست چرا به جای دویدن از پی حل مشکلات مردم، صرف بدل کردن جایی مثل صحن مجلس به مجلس تعزیه می شود؟ بیش از 4 سال است که این سوال های آزاردهنده بسیاری از دلسوزان را رها نکرده است که چرا کسانی تصور می کنند، معرکه گیری از صحنه سیاسی کشور، بر زبان آوردن حرف های شاز و اصرار بر آن، ایستادن روبروی مقدسات دینی و محترمات عرفی مردم، گرفتن تصمیم های آشکارا نادرست و هزینه پرداختن برای آن تا جایی که صدای سینه چاکان و مخلصان هم در آید، توطئه پنداری همه اختلافات و به هیچ انگاشتن همه نظامات و شئونات قانونی کشور، از دید برخی آقایان یگانه روش سیاست ورزی است؟ چرا برخی به هم ریختن کشور و به گروگان گرفتن مشکلات آشکار و نهان آن را مزیت نسبی خود در عرصه فعالیت سیاسی می دانند؟ قطبی سازی مداوم شرایط سیاسی کشور و به هم زدن ثبات و آرامش که باعث تبدیل شدن برخی از گرانبها ترین فرصت های نظام به تهدید شده، از کدام آبشخور آب می خورد؟ چرا هنوز دعوایی قبلی خاتمه نیافته و صدای داد و هوار آن معرکه از گوش ها بیرون نرفته، صحنه ای دیگر آراسته می شود؟ چرا نباید حتی یک روز آب خوش از گلوی مردمی پایین برود که تا امروز نجیبانه و با اقتدا به مولای خویش ایستاده و این صحنه ها را به این امید که «این یکی دیگر آخری باشد» نگریسته اند؟ و مهم تر از همه، وقتی دشمنان اصلی این کشور، تاریخی ترین و بی سابقه ترین پروژه فشار خود علیه ملک و ملت را کلید زده اند، چرا عده ای اصرار دارند دائما این آدرس را به افکار عمومی بدهند که آن بیرون خبری نیست و دشمن واقعی همین جا بیخ گوش ما در مجلس، قوه قضاییه، دولت، دستگاه امنیتی یا ... خفته است؟ چرا برخی نگرانند که همه انرژی کشور به سمت مبارزه با دشمن اصلی تجمبع و همه نیروها در این راستا همگرا شود؟

جواب البته چندان پیچیده نیست. حالا دیگر قطعا نیست. خیلی حرف ها می توان زد که حالا مجالش نیست. اما همین یک نکته را عنایت بفرمایید که وقتی کسی می داند که کشور دلمشغول نبرد با خونی ترین دشمنان خود است و در این اوضاع به آرامش و ثبات داخلی نیاز دارد، و آن وقت با رو کردن مشکلات و اشکالاتی را که به اقتضای مسئولیت کاری اش در جریان آن قرار گرفته (یا برخی را خود بوجود آورده)، آرامش کشور را به گروگان می گیرد، در واقع کاری جز اینکه در میانه جمع دوستان جدول دسمن را پر کرده باشد نکرده است.

اما گفتم که قصه اصلی در داخل کشور نیست. اگر بود چندان بیمی نبود چرا که این کشور به برکت تکیه گاهی استوار به نام ولایت فقیه از گردنه هایی بس دشوارتر از این هم گذشته است. مسئله اصلی این است که درست در زمانی که دشمن در حال رسیدن به این نتیجه است که فشارها قادر به متوقف کردن ایران نیست و توطئه های منطقه ای اش هم موثر از آب در نیامده و خود را برای در پیش گرفتن مشی و رویه ای جدید آماده می کند، کسانی از داخل کشور سر بر می آورند و امید ناامید شده دشمن را دوباره احیا می کنند تا دشمن یک بار دیگر به این نتیجه برسد که هنوز برای کنار گذاشتن مسیر فشار زود است و به امید تشدید درگیری های داخلی هم که شده، تصمیم بگیرد چند صباحی دیگر به همین راه برود.

هیچ یادم نمی رود که در آستانه انتخابات 88 هم همین صحنه تکرار شد. آن زمان هم پس از مذاکرات ژنو 1 ( در پاییز 87) امریکایی ها دریافته بودند که چاره ای جز رسیدن به یک راه حل مشترک با ایران ندارند اما شب انتخابات کسانی از داخل ایران آنها را متقاعد کردند که اکنون وقت سازش و امتیاز دادن نیست و بهتر است صبر کنند چون در انتخابات اتفاقاتی رخ خواهد دادکه معادله را تغییر می دهد. آن روز بزرگترین خیانت فتنه گران این نبود که چند سطل آشغال در خیابان های تهران آتش زدند بلکه اصلی ترین خیانت آنها این بود که روحیه باخته و ضعیف شده دشمن را بازسازکرده و موجب شدند که دور جدیدی از فشار و توطئه علیه ملت ایران با قطعنامه 1929 در خرداد 89 آغاز شود.

تاریخ این سال های ما گویی فشرده شده است. در بازه های زمانی کوتاه، در معرض آزمون هایی مشابه قرار می گیریم ولی باز جالب است که کسانی همچنان با اینکه سوال های امتحان به همراه جواب هایش قبلا در اختیار آنها قرار داده شده، باز هم رفوزه می شوند.

سرمقاله روزنامه وطن امروز در روز سه شنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۱